~Love To Be...Be In Love~

มาถึงวันนี้แล้วสินะ 28 กันยาแต่ละสายการบินก็ย้ายที่ทำการไปหมดแล้ว เหลือแต่ร่องรอย ที่ทิ้งให้เป็นความทรงจำว่า เคยได้ปฏิบัติงานตรงนี้มาก่อน อยู่ๆ น้ำตาก็ไหลออกมาโดยที่เราไม่รู้ตัว ใจหายจริงๆ นีไม่เคยเห็นดอนเมืองเงียบขนาดนี้มากก่อนเลย แต่นี้ไปคงมีแต่พวกเราๆ บริษัทเล็กๆ เท่านั้น ที่ยังคงเป็นผีเฝ้าสนามบินดอนเมืองซะงั้น

วันนี้มาทำงานแบบมึนๆ เพราะยังไม่หายจากไข้เลย ตารางงานวันนี้ออกมาแบบเจ็ตพอร์ตแตก ประเดิมสนามบินใหม่ คนแรกของบริษัทฯเลยนีต้องไปเทคแคร์แขกคนสำคัญที่สนามบินสุวรรณภูมิ ซึ่งของเล่าเรื่องแขกคนนี้ให้ฟังหน่อยนะ แบบว่าอึดอัดกับเขามากเลย เขาเป็นผู้ดี๊..ผู้ดีอังกฤษ เข้าใจอะไรยาก เวลานีไปเทคแคร์หรือไปช่วยอำนวยความสะดวกให้กับเขาเกี่ยวกับการตรวจคนเข้าเมือง เป็นอะไรที่นีโดนเขาถามตลอดเลยว่า ทำไมไม่ลัดคิวให้เขา ทำไมถึงช้า ในเมื่อนีมาดูแลเขาแล้ว ทุกอย่างต้องเร็วไม่ใช่ฤ?นีเองนึกในใจ ตกลงเขาเป็นผู้ดีจริงๆ หรือป่าวหว่า ไม่รู้จักเลยฤว่า ใครมาก่อนมาหลัง และคนที่เขามาดูแลแขกคนอื่นๆ ก็มีนะ ไม่ใช่นีคนเดียว ลองไปแซงเขาสิ มีหวังเจอตี...น ของเจ้าหน้าที่สายการบินอื่นและแขกของเขาแหง่ๆๆ ถึงต้องนั้นก็ตัวใครตัวมันล่ะกัน แค่คิดก็เหนื่อยแล้ว!!

ช่วงบ่ายๆ ของเมื่อวานนี้ นีก็ออกไปนับดูเครื่องบินอีกตามเคย แต่ก็เก็บภาพวิดีโอเป็นความทรงจำดีๆ จะได้เก็บไว้ดู เมื่อตอนที่เรานึกถึงดอนเมืองตอนที่ยังเป็นสนามบินที่คับคั่งด้วยผู้คนตลอด 92 ปี

ต่อแต่นี้ไปคงไม่มีภาพเหล่านี้ที่สนามบินดอนเมืองให้เห็นอีกแล้ว

***Good Bye...Don Muang***