~Love To Be...Be In Love~

7 - 9 March 2007:: Trip @ Clark, Philippines ::

Entry นี้อาจจะยาวมาก ถึงมากที่สุดเท่าที่เคยเขียนมา เพราะกลัวว่าถ้าไม่รีบเขียน เดี๋ยวจะลืมซะหมด กลิ่นไอฟิลิปปินส์ยังวนเวียนไม่หาย ก็อยากให้เพื่อนๆ ได้ร่วมเดินทางไปกับมินี ในอีกเมืองนึงที่น่าอยู่มากๆ ในประเทศฟิลิปปินส์ ลืมมานิลาไปได้เลยค่ะ

7 March 07 TG 620 ETD 09:10 LT

มินีไปถึงแอร์พอร์ทตั้งแต่เจ็ดโมงเช้า เพราะนัดกับพี่ที่น่ารักอีกคน ทั้งเก่ง และน่ารัก ถ้าไม่ใช่เพราะพี่เขา มินีคงไม่มีโอกาสได้ไปสัมผัสเมือง clark แหง่ๆๆ

เมือง Clark เป็นฐานทัพของสหรัฐอเมริกาสมัยสงครามค่ะ ปัจจุบันก็ยังมีคนอเมริกาอยู่กันเยอะมากๆ เลยนะค่ะ

มินีเช็คอินเข้าไปก่อน เพราะพี่เขามาหล้งมินี (มาสายนั้นเอง)

เป็นเรื่องปรกติที่มินีชอบถ่ายรูปอาหารบนเครื่อง เรื่องรสชาติ เพื่อนๆ หลายคนคงเคยทานกันมาแล้ว ไม่ขอติชมแต่อย่างใด แต่จะบอกให้รู้ว่า มินีกินหมดเกลี้ยงอ่ะค่ะ หุหุหุ

แอบขอถ่ายอาหารของฝรั่งข้างๆ หล่ะ

พูดถึงเขาแล้ว ก็ขอเมาท์นิดนึงนะ แบบว่าเขาเป็นฝรั่งที่พูดไทยได้ชัดมากๆๆ ฟังเข้าใจด้วย พี่เป้า (พี่ที่ไปด้วยกัน) บอกว่าให้มินีนั่งข้างในแหละ พี่ไม่ค่อยถูกกับฝรั่ง เขาก็หันมามองหน้าเราสองคน พอนั่งๆ ไปมินีกับพี่เขาก็คุยเรื่องประเทศสวีเดน เพราะมินีเคยไปเยี่ยมน้องที่นั้น ฝรั่งคนนั้นก็มองหน้าเราอีก คือเขาเป็นคนสวีเดนด้วยไง สักพักเขาก็ทักเราเป็นภาษาไทย คุยกันเป็นภาษาไทยกับเราตลอดเลย เก่งมากๆๆ งงเลยค่ะ ดีนะที่ไม่ได้เมาท์เขาก่อนหน้านี้

หลังจากที่กินอาหารบนเครื่องเสร็จ สงสัยคุณฝรั่งเขาก็ง่วงนอนมากๆๆ มินีก็ไม่ได้หลับ เพราะบินแค่ 3 ชั่วโมงเอง เบื่อๆ เลยก้มไปเอา ipod ในกระเป๋า แอบเห็นคุณฝรั่งเขานอนน้ำลายยืด ไหลเป็นทางยาวเลย จะปลุกบอกเขาก็ทำไม่ได้ จะเล่าให้พี่เป้าฟัง ก็ไม่ได้อีกเพราะเดี๋ยวเขารู้สึกตัว แล้วฟังภาษาไทยออก มินีกลัวว่าเขาจะอาย แต่พอเขารู้สึกตัว เขาทำเป็นเช็ดน้ำลายของเขาแบบเนี้ยนๆ แบบว่าเขาคิดว่าไม่มีใครเห็น มินีเลยทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ในใจแอบหัวเราะเหมือนกันนะ ตลกดี อิอิ

มาถึงสนามบินมานิลาประมาณ 13:40 เวลาท้องถิ่น หลังจากผ่าน Imm & Custom แล้วก็เดินหารถ AVIS เพราะต้องเดินทางไปเมือง Clark ต่อ ซึ่งอยู่ห่างจากมานิลาประมาณ 80 กิโลเมตร แต่ใช้เวลาในการเดินทางประมาณ 2 ชั่วโมงกว่าๆ เห็นจะได้ เพราะรถติดมากๆๆ

มาฟิลิปปินส์ ไม่ถ่ายรถจี๊ปนี่ ถือว่ามาไม่ถึงฟิลิปปินส์นะค่ะ เอกลักษณ์บ้านเขา เหมือนตุ๊ก ตุ๊กบ้านเราเลยค่ะ แต่ของเขาสีสัน จัดจ้านมากๆๆ

ผ่านในเมืองมานิลา ไม่ต่างอะไรกับกรุงเทพฯ บ้านเรา รถติดมากๆๆ แต่ยังไงบ้านเราก็ดีกว่าค่ะ ห้างบ้านเขาก็ใหญ่โตนะค่ะ มีโรบินสันด้วย

คนขับรถแนะนำให้ขึ้นทางด่วนจะไวกว่า นี่ขนาดมาทางด่วนแล้วนะ ยัง 2 ชั่วโมงกว่าๆ ค่าทางด่วนตกเงินไทยก็ประมาณ 150 บาท แพงเนอะ!!!

นั่งจนจะหลับแล้วหลับอีก กว่าจะถึงเมือง Clark เล่นเอาเราสองคนกลัวไปเลย และในที่สุดเราก็มาถึงเมือง Clark จนได้ เหมือนเป็นเมืองตากอากาศอ่ะค่ะ ต่างชาติเยอะมากๆๆ

ห้างที่ใหญ่ที่สุดใน Clark

สุสานค่ะ กลัวมั้ย?

แล้วก็มาถึงโรงแรมที่พักของเรา มินีกับพี่เป้าพักที่ Holiday InnClarkค่ะ มี Villaสำหรับผู้ที่เดินทางมากันแบบครอบครัวใหญ่ด้วยนะค่ะ สวยน่ารักดีค่ะ

ห้องพักของเราค่ะ อยู่ชั้น 5 วิวสวยค่ะ

วิวจากหน้าต่างค่ะ

ห้องน้ำเล็กมากๆ แต่ก็น่ารักไปอีกแบบ

แต่เตียงนอนนุ่มสบายค่ะ มินีนอนกับพี่เป้า

แอบเห็นพี่เขาโทรหา Khun Jerry คนที่เชิญเรามาด้วย

พี่เป้า

มุมที่เราสองคนชอบนั่งคุยกัน

เราสองคนแลกเงินไปไม่มาก เพราะจริงๆ แล้วไม่ได้ใช้เลยด้วยซ้ำ เพราะไม่ได้ออกไปเที่ยวที่ไหนเลยค่ะ

ระหว่างรอพี่เป้าอาบน้ำ เราแต่งตัวเสร็จไวมาก เตรียมไป Dinner กับกรุ๊ปAPI

API (Aerospace Products international) สาขาใหญ่อยู่ที่อเมริกาค่ะ

คืนแรกเราทานอาหารกันที่ร้านอาหารชื่อว่า Congo Grill เป็นอาหาร Filipino ล้วนๆ

Mr.Jerry ค่ะ Mr. Alan, ประธานในที่ประชุมค่ะ

คนฟิลิปปินส์ส่วนใหญ่ชอบกินหมูกัน มินีแย่แล้ว กินแต่ผัก กับอาหารทะเล ทั้งๆ ที่แพ้อาหารทะเลอีก แต่ดีที่เอายาไปเผื่อด้วย T_T

มาดูของหวานบ้านเขาดีกว่า ประเทศนี้มีมะม่วงเยอะมากๆๆ แม้กระทั้งมื้ออาหารก็มีมะม่วงเสริฟให้กินตลอด

คล้ายๆ ยำมะม่วงเปรี้ยวบ้านเรา

ไอติมของมินี ช่วยให้อิ่มได้เยอะ

ของพี่เป้า Mango Congo ไอติมสอดไส้มะม่วงนั้นเอง

หลังจากกินเสร็จ เดินย่อยอาหาร แต่ร้านค้าเริ่มปิดแล้ว ดูนาฬิกา มันก็ 3 ทุ่มกว่าๆ แล้วนี่หน่า แต่เวลาบ้านเรายัง 2 ทุ่มกว่าๆ เอง เวลาเขาเร็วกว่าบ้านเรา 1 ชั่วโมง

สงสัยจะเป็นอัลบั้มรวมฮิต คล้ายๆ 10 ปีแกรมมี่บ้านเรา ยังไงยังงั้นเลย

8 March 07

ตื่นแต่เช้าเลย เพราะ 8 โมงตรงเราต้องไปประชุมแล้ว จริงๆ แล้วนอนไม่คอยหลับ แปลกที่อ่ะค่ะ ตื่นกลางดึกตั้งหลายรอบ

ประชุมกันตั้งแต่ 08:00 เช้า ถึง 17:30 เครียดดีเหมือนกันนะ

อะไหล่เครื่องบินบางตัวเราไม่รู้จักเลย แต่ก็ถือว่าได้ความรู้ใหม่ๆ กลับมาเพี้ยบเลย

เราสองมีเวลาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแค่ชั่วโมงเดียว เพราะเราสองคนต้องลงมาพร้อมกันที่ Lobby ตอน 18:45 มินีรีบอาบน้ำ แต่พี่เป้าไม่อาบ (ไม่ได้เผ่ากันนะพี่ อิอิ) เพราะตั้งใจจะไปเดินเล่น สำรวจรอบๆ โรงแรม เพราะเราไม่มีเวลามากนัก

เริ่มสำรวจกันเลยค่ะ

เริ่มจากสระว่ายน้ำโรงแรม น่าว่ายมากๆๆ

ไปสำรวจ Villa กันค่ะ

ภายในโรงแรมที่เป็นส่วนของ Villa นั้นมีร้านอาหารเกาหลี ญี่ปุ่น มีคาสิโนและคาราโอเกะด้วยซึ่งเขาจะพาทุกคนไปร้องคาราโอเกะและเล่นคาสิโนคืนวันที่ 9 แต่เราสองคนต้องบินกลับก่อน ก็เลยพลาดโอกาสอย่างน่าเสียดายค่ะ

18:45 ได้เวลานัดกันที่ Lobby แล้ว เตรียมออกไป Dinner กันค่ะ คืนนี้เขาพาพวกเราไปเลี้ยงที่ร้านอาหารชื่อBouh Bon Street ระหว่างที่เดินไป สองข้างทางไม่ได้ต่างอะไรกับพัทยาบ้านเราเลย มีบาร์ที่เต็มไปด้วยชาวต่างชาติ และมีเด็กๆ เดินมาเพื่อขอให้เราซื้อขนมลูกอมเล็กๆ น้อยๆจากเขา แต่มินีไม่ได้ซื้อหรอกนะค่ะ และก็ระวังกระเป๋าตังค์มากเป็นพิเศษ

สามล้อบ้านเขา เก๋ไก๋มากๆ

บรรยากาศในร้านก็เปิดแบบ Pub & Restaurant ดีๆ นี่เอง

Mr. Paul ขี้อายชะมัด!!!

มี Surprise เราโดยการร้องเพลงอวยพรวันเกิดให้เราด้วย ขอบคุณมากๆนะค่ะ

หลังจากนั้น Khun Jerry ก็ชวนมินี พี่เป้า และ Katheleen ไปนั่งฟังเพลงชิวๆ ที่โรงแรมต่อ ชอบนักร้องในผับที่นี่ ร้องเพลงเพราะมากๆ คือเขาร้องเพลงโดยไม่มีไมล์โครโฟน ใช้เสียงธรรมชาติล้วนๆ แปลกดีค่ะ

เขารู้ว่าเป็นวันเกิดมินี เขาก็ร้องเพลงอวยพรให้มินีด้วย น่ารักมากๆๆ มินีมีความรู้สึกว่าคน Filipino มีมนุษยสัมพันธ์ดีมากๆๆ เลย คล้ายๆ คนไทยเลย Friendly สุดๆ

กว่าจะขึ้นไปนอนก็เที่ยงคืนกว่าๆ ลืมเล่าให้ฟังว่ามีหนุ่มบังคลาเทศที่ไปประชุมด้วยกันแอบจีบมินีด้วย แต่มินีฟังเขาไม่ค่อยรู้เรื่องหรอก ภาษาอังกฤษเขาฟังยากมากๆ อยู่ๆ ก็มาบอกว่าเราน่ารักอย่างนู้นอย่างนี้ ไม่ไหวอ่ะ เราไม่เอาแนวนี้นะ แม่ไม่ปลื้มหรอกนะค่ะ!!!

แล้วก็มาขอเบอร์ห้องมินี มินีเลยถามว่าจะเอาไปทำอะไร เขาบอกว่าไม่ไปหาที่ห้องหรอก (นึกในใจถึงมาก็ไม่เปิดประตูหรอกย่ะ) เขาตื้อจะเอาให้ได้ เลยบอกไปแล้วถามว่าจะไปทำอะไร เขาบอกว่าจะโทรไปอวยพรวันเกิดตอนเที่ยงคืน แหน่!! จะมาทำสวีทกับเราซะงั้น!!

พอเราสองคนกลับขึ้นห้อง เที่ยงคืนพอดี เขาโทรมาจริงๆ ด้วย แล้วก็อวยพรในวันเกิดเราอย่างนั้นอย่างนี้ เราก็ได้แต่แทงกิ้วนะ (ในใจอยากให้คนอื่นที่เราแอบหวังมาอวยพรเรามากกว่านะ !!!) แล้วมินีก็หลับยาวไม่ตื่นกลางดึกอีกเลย hang ค่ะ เกือบตื่นสายเลยค่ะ

9 March 2007

Happy Birth Day To Me!!! คิดถึงพ่อกับแม่จัง!!!

นั่งประชุมแบบเบลอๆ คิดถึงบ้าน วันนี้ประชุมเป็นวันสุดท้าย เราสองคนต้องกลับกรุงเทพฯวันนี้แล้วด้วย เลยเตรียมจัดกระเป๋าไว้เรียบร้อยตั้งแต่เช้าก่อนเข้าห้องประชุม ทุกคนในที่ประชุมก็ไม่ลืมที่จะร้องเพลง HBD ให้เราอีกรอบก่อนเริ่มประชุม ขอบคุณจริงๆ ค่ะ

ประชุมเสร็จ 15:30 รถ AVIS มารอเราต้องแต่บ่ายสองกว่าๆ แล้ว ประชุมเสร็จ มินีกับพี่เป้าก็ลาทุกคนกลับก่อน บางคนก็เพิ่งรู้ว่าเราจะกลับแล้ว ดูเหมือนจะตกใจเหมือนกัน เพราะไม่ได้อยู่ร่วม party ด้วยกันคืนนี้

ออกเดินทางมุ่งหน้าไปสนามบินที่มานิลา ขากลับรถติดกว่าขามาซะอีก เซ็งเลย!!! ขนาดออกจาก Clarkบ่ายสามโมงสี่สิบห้า แล้วนะ ถึงที่สนามบินตอนหกโมงกว่าๆ

ใครจะคิดว่าจะมี ปั้ม ปตท.ที่ Clark ด้วยหล่ะเนี้ย พลังไทยเพื่อคนไทยจริงๆ หุหุหุ

สนามบินที่เมือง Clark ค่ะ

ย่านตลาดเมือง Clark ขากลับ

ถึงสนามบินเรารีบไป Check In แล้วก็เข้าไปด้านในเลย สนามบินมานิลาไม่ค่อยมีที่นั่ง ยืนจนเมื่อย แถมเอ็กซ์เรย์ซะละเอียด ให้ถอดรองเท้าถุงเท้าหมดเลย...

มินีไม่ได้ load กระเป๋าไง มันก็มีครีมที่พกมาใช้ที่นี่อยู่จำนวนนึง เครื่องมันก็ฟ้องว่ามีของต้องห้ามให้ค้นกระเป๋า เขาก็เอาครีมเราไป ดีนะที่ไม่เอา make up base มินีไปด้วย เพราะขอร้องเขาไว้ เพิ่งซื้อเองนะ ใช้ได้ไม่เท่าไรเลย เสียดาย ของมันแพง เขาก็ยอมให้ มินีเลยให้โฟมล้างขนาดทดลองให้เขาไป เขายิ้มเลยอ่ะ

Duty free เขาก็ไม่ค่อยมีอะไรมาก บ้านเราดีกว่า เลยบอกกับพี่เป้าว่าค่อยซื้อที่สุวรรณภูมิดีกว่า ได้ส่วนลดจากบัตรลูกเรือของเราด้วย เลยเดินไปที่ Gate กันเลย

TG 625 ETD 20:45 LT

ฆ่าเวลาจ้า

ได้กลับบ้านแล้ววุ้ยยยยยย!!! ดีจ้ายยยยยย!!!

เครื่อง push back แล้ว เย้ เย้ Good Bye, Manila....

ขอจบด้วยมื้ออาหารขากลับ นะค่ะ

Anak / Freddie Aguilar

ปล. มีอยู่ 3 เหตุผลที่เอาเพลงนี้ให้ได้ฟังกันคือ

1. เป็นเพลง filipino ที่ได้รับความนิยมสูงสุด

2. เพลงนี้โด่งดังมากในปี 1980 ซึ่งเป็นปีเกิดของมินีพอดิบพอดีเลย

3. นักร้องที่ผับร้องให้ฟัง ในคืนวันเกิดมินีที่Clarkปลื้มมากๆ