~Love To Be...Be In Love~

10 May 07

หายหน้าไปหลายวัน เพราะมินีต้องเดินทางไปทำงานที่ภูเก็ตค่ะ งานนี้ก็ไปรับเครื่อง หรือ ทำ Ground Handling Service เหมือนเคย แต่งานนี้เจอศึกค่อนข้างหนัก เพราะต้องทำตั้งสองลำเลยค่ะ ก่อนเดินทางไปภูเก็ต มินีถึงภูเก็ตประมาณหกโมงเย็น ก่อนเดินทางมีเพื่อนๆๆ ที่ offfice ไปส่งเกือบทั้ง office เลย ทำยังกะมินีจะไม่กลับมายังไงยังงั้นเลย

ดูสิ มาส่งกันทั้ง office เลย น่ารักกันมากๆๆๆ แอบหวังของฝากใช่ไหมล่ะ มินีรู้ทันหน่า!!!

พวกเราเดินทางไปทำงานกัน 4 คน กับเครื่องบินแบบสองใบพัด 2 ลำ และเป็นงานแรกที่ไปทำที่ภูเก็ต ปรกติจะเคยทำที่หาดใหญ่ อุดรฯ หัวหิน มากกว่า

พวกเราไปโดยไม่มีใครได้กลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสิ้อผ้าเลย มาทำงานตอนเช้าของวันที่ 10 แล้วพอบ่ายสามโมงกว่าๆ ก็ออกจาก office เพื่อไป check in ต่อเลย ลืมบอกไป งานนี้มินีและพี่ๆ เดินทางโดย Nok Air ค่ะ

บินไปแล้วคร้าบบบ มุ่งหน้าสู่ภูเก็ตจ้า แต่ละคนหน้ามันโทรมซะ!!!

มินีไปถึงที่ภูเก็ตตอนหกโมงเย็น ถึงปุ๊บ ก็รีบตรงไปทำงานเลย โดยอย่างแรก มินีต้องไปประสานงานเรื่องของบัตรผ่านเข้าออกทุกพื้นที่ของสนามบินภูเก็ต หลังจากได้บัตรแล้ว พี่อีกคนก็ไปเช่ารถตู้ที่ใช่รับส่งลูกเรือจากสนามบิน-ไปโรงแรม เพราะถ้าเช่ารถเป็นครั้งๆ ไป มันจะไม่คุ้ม แล้วก็แพงกว่าด้วย แถมพี่ที่มาด้วยกันหัวหมอจริงๆๆ เช่ารถเสร็จแล้ว พี่เขาก็ขอสำเนาทะเบียนรถเพื่อทำบัตรผ่านเข้าลานจอดด้วย จะได้ไม่ต้องใช้รถของการบินไทย ซึ่งแพงแสนแพง ไหนๆๆ เราเช่ารถแล้ว ก็ทำให้เกิดประโยชน์ให้มากที่สุดไงค่ะ

หลังจากนั้นมิมีไปประสานกับตม. และศุลกากรต่อเลย กว่าจะเสร็จก็ปาเข้าไปเกือบสองทุ่มแล้ว มินีและลูกเรือพักที่หาดป่าตอง ซึ่งอยู่ห่างจากสนามบินตั้ง 40 กิโลได้มั้ง!!! พวกเราต้องรีบไป check in ที่โรงแรมที่พักก่อน เพราะจองไว้ว่าจะเข้า check in ตอนค่ำๆ แล้วก็ต้องเอาของมาเก็บด้วยแหละ check in เสร็จก็ต้องรีบกลับมาที่สนามบินต่อ เพราะเครื่องบินทั้งสองลำจะมาถึงตอนสี่ทุ่มกว่าๆ เราใช้เวลาเดินทางไปกลับป่าตอง-สนามบินก็ชั่วโมงกว่าแล้ว สรุปคืนนั้นไม่ได้กินข้าวเลย เลยหาของกินที่สนามบินแทน ร้านก็ปิดหมดแล้ว สั่งขนมปังไก่ร่มควัน Sandwich smoke chicken ขนมปังแทบจะปาหัวหมาแตก แข็งมาก แพงด้วยนะงานนี้มีเครื่องบินมาลงสองลำ นักบิน 4 คน บินจาก Wichita, USA โน้นแนะ หัวหน้าทีมก็ Khun Tim เจ้าเก่านี่เอง พอเครื่องมาลงแล้ว เราจัดการเรียกรถน้ำมันมาเติมเลย เพราะคืนนั้นมีพายุเข้าด้วย และอีกอย่างเครื่องบินบินมาตั้งหลายชั่วโมงน้ำมันแห้งเลยค่ะ เครื่องเบามากด้วย เลยต้องถ่วงสักหน่อย เครื่องจะได้ไม่ปิว

นักบินเองพอลงมาแล้วก็จะรีบไปโรงแรมเลย ไอ้เราก็บอกว่า เดี๋ยวไปด้วยกัน เพราะพักที่ป่าตองเหมือนกันอยู่แล้ว คือเราก็เข้าใจว่าเขาเหนื่อยไง แต่มินีต้องนั่งรถไปส่งเขาที่ป่าตอง แล้วก็กลับมารับพี่ช่างที่กำลังเติมน้ำมันอีกรอบไกลนะโว้ย!!!!ถ้าใครเคยไปป่าตองจะรู้ว่าทางมันเป็นยังไง อืมมมมม แต่ยังไงเราก็ต้องไปส่งอ่ะนะ....เอ้า จะไปก็ไป สรุปแล้วคืนนั้นมินีนั่งรถไปกลับสนามบิน-ป่าตอง ตั้งหกรอบ ข้าวก็ไม่ได้กิน แทบอ้วกอ่ะ กว่าจะได้กลับไปพักที่โรงแรมก็ปาไปเกือบตีสองแล้วเหนื่อยค่ะ.....

มาดูที่พักของมินีกันค่ะ

สวยไหมค่ะ มินีพักที่ ดวงจิตต์ รีสอร์ท แอนด์ สปา ค่ะ บรรยากาศดี ไม่แพงด้วย

ตั้งใจไว้ว่าถ้าตื่นไม่สายมินีจะออกไปออกกำลังกายริมชายหาด เพื่อสูดอากาศบริสุทธิ์สักหน่อย แต่ในใจคิดว่าคงไม่ตื่นแน่ๆๆ เพราะกว่าจะได้นอนก็ตีสองกว่าแล้ว แต่ที่ไหนได้ มินีดันนอนหลับไม่สนิทอีกต่างหาก ตื่นตั้งแต่ตีห้า นอนกลิ้งไปกลิ้งมาเพื่อจะให้หลับ แต่ก็ไม่หลับเอาว่ะ ตื่นก็ได้ ออกไปวิ่งริมชายหาดดีกว่า แต่คนอื่นๆ หลับสนิทไปเลย

ออกกำลังกายกันค่ะ

หน้าโทรมมากเลย ใต้ตาก็เป็นหมีแพนดาซะแล้วเรา!!! เบื่อหน้าตัวเองจริงๆ

หาดป่าตองยามเช้า เงียบสงบ ไม่คึกคักเหมือนตอนกลางคืนเอาซะเลย!!!

มาภูเก็ตต้องสังเกตป้ายนี้ให้ดีๆ นะค่ะ เกิดมีสึนามิขึ้นมาจริงๆ จะวิ่งได้ถูกทาง

หลังจากออกกำลังเสร็จ เดินกลับไปที่โรงแรม โอ้ได้เหงื่อเยอะเลย สดชื่นด้วย เริ่มหิวแล้ว เลยกลับไปอาบน้ำแต่งตัวเตรียมกินอาหารเช้าดีกว่า พี่ๆ ที่มาด้วยกันก็ยังไม่ตื่นเลย มินีเลยไปปลุก มาด้วยกัน ก็ต้องกินด้วยกัน จริงไหม? ให้มานั่งกินคนเดียวเหงาตายเลย!!! กว่าจะได้ออกไปกินจริงๆ ก็เกือบเก้าโมงเช้าแล้ว อาหารเช้าก็เป็นแบบบุฟเฟ่ทั่วไปๆ ค่ะ หลังจากกินเสร็จ พี่ๆ เขาก็จะไปว่ายน้ำกัน มินีไม่ได้ว่ายเลย เพราะไม่เคยใส่ชุดว่ายน้ำเลยในชีวิต อายค่ะ เลยนั่งดูคนอื่นๆ ว่ายน้ำแทน แล้วก็เดินเล่นค่ะ

ที่มาของรูปสี่ทหารเสือ (รูปด้านล่าง) น่าเกลียดจริงเรา = ='

สี่ทหารเสือ บุกแดนใต้ ดินแดนไข่มุกอันดามัน อิอิ

หลังจากนั้นพี่ๆ เขาอยากดื่มเบียรื มินีกับน้องอีกคนเลยเดินออกไปซื้อมาให้ ถือโอกาสเดินเที่ยวดูฝรั่งไปด้วยเลย อิอิอิอิ ขากลับแอบเห็นหมวกสาน น่ารักดี เลยซื้อมาใส่เล่น ไม่แพงด้วย แค่ 250 บาทเอง ใส่แล้วออกมาเป็นแบบนี้เลยค่ะ

ชอบรูปนี้มากเลย เห็นนกที่บินผ่านไหมค่ะ แหม!!! มันช่างเหมาะเจาะ พอดีอะไรอย่างนี้เนี้ย???

หลังจากที่พี่เขาว่ายน้ำเสร็จพวกเราก็ต้องเตรียมงานในวันพรุ่งนี้ต่อเลย โดยปรกติแล้วเครื่องบินแบบเช่าเหมาลำหรือบินแบบไม่ประจำ หรือแบบไม่มีตารางบินที่แน่นอน ถ้าจะบินผ่านน่านฟ้ามาเลเชียและสิงค์โปร์ ไม่จำเป็นต้องขอ OverflyPermission แต่จะต้องส่งแผนการบินล่วงหน้า12 ชั่วโมงค่ะ และเครื่องที่มาก็มีแผนว่าจะบินออกจากภูเก็ตวันที่ 12 ไปจาการ์ต้าตอนแปดโมงเช้า นั้นก็หมายความว่าพวกเราต้องไปส่งแผนการบินให้นักบินตอนเย็นของวันที่ 11 ค่ะ บ่ายโมงกว่าๆ พวกเราก็ออกไปหาข้าวทาน พี่ธัช พี่ช่างที่เคยทำงานที่ภูเก็ตเมื่อหลายปีก่อน ก็แนะนำว่าจะพาไปกินหอยชักตีน แต่พอดีว่ามันนานจัด ที่พี่เขาไม่ได้มาภูเก็ต เลยจำทางไม่ได้ แล้วก็ไม่ยอมบอกว่าจำทางไม่ได้นะ ปล่อยให้หลงทางตั้ง 2 ชั่วโมง กว่าจะได้กินมื้อเที่ยงก็ปาเข้าไปบ่ายสองโมงกว่าๆ หอยชักตงชักตีนก็ไม่ได้กิน เพราะไม่มีขายแล้ว

พี่นะพี่!!! รู้งี้หากินที่อื่นดีกว่า....

กินเสร็จก็รีบไปสนามบินต่อเลย ส่งเอกสาร แผนการบินเรียบร้อย นักบินก็โทรมานัดทาน dinner กับพวกเขาตอนหกโมงเย็น พวกเขาจะเลี้ยง หวานปากสิ!! แต่เดี๋ยวนะ กินที่ไหนนะกัปตัน? Holiday Inn เหรอ? เอาล่ะสิ กระเหรี่ยงสี่คนแย่แน่แล้ว 0_oแถมเป็นอาหารอิตาเลียนอีกต่างหาก อ่านก็ไม่ออกนะว่า อาหารแต่ละอย่างเขาเรียกว่าอะไร ดีที่มีเขียนว่าเป็นอาหารประเภทไหนเป็นภาษาอังกฤษ ไม่งั้น มินีได้กินแต่สลัดผักแน่ๆ

น่ากินไหม? แต่รสชาติไม่ได้เรื่องเลย จริงๆ แล้วมินีไม่ได้สั่งอันนี้นะ แต่พนักงานเสริฟ เขาเสริฟผิดที่ จริงๆ เป็นของคุณทิมค่ะ ก็อย่างที่บอก มินีสั่งไปไม่รู้หรอกว่าน่าตาเป็นยังไง แต่ก็สั่งเป็นพวกปลาเหมือนกันไง พอมันมาตั้งอยู่ตรงหน้า ก็คิดว่าใช่แล้ว ของกรูแน่ๆ แต่พอหันเนื้อปลาเข้าปากไปสองคำ พนักงานบอกว่าผิดอันแล้ว อันนี้ไม่ใช่ของมินี = =" เอาแล้วกรู หน้าแตกกลางบนโต๊ะไฮโซ ทำไงดี ทำไงดี เลยบอกคุณทิมว่า เดี๋ยวมินีสั่งให้คุณทิมใหม่นะ คุณทิมบอกว่า It's OK!!! Minee,,, Don't worry !!! คือมินีอยากจะบอกว่าของคุณทิมอ่ะว่า "รสชาติมันไม่ได้เรื่องเลยไง" มินีอยากกินของมินีที่สั่งต่างหาก แต่ก็นะ จานนึงคงหลายตังค์ กลายเป็นว่าคุณทิมต้องกินอาหารของมินี แล้วมินีก็ต้องจำใจกินเมนูปลาของเขาแทน แต่คุณทิมบอกว่าเรามาแลกปลากันคนละชิ้นล่ะกันนะ มินีเลย OK !! เลย ของมินีอร่อยกว่าตั้งเยอะ ดีที่มินีสั่งสลัดมากินด้วยไงช่วยหายเลี่ยนไปเยอะเลยค่ะ

หลังจากกินเสร็จ พวกเราก็แทงกิ้วพวกเขาที่อุตสาห์เลี้ยงอาหารค่ำเรา สิ่งที่พวกเราอยากทำต่อคือ ต้องเดินย่อยให้หายเลี่ยน ไม่งั้นอ้วกแตกแน่ๆ เรา เฮ้ย!!!เกิดมาเป็นกระเหรี่ยงก็แบบนี้แหละ ไม่คุ้นเคยอาหารไฮโซอย่างเขาหรอก!!! กินอาหารทะเลแบบไทยๆ ยังจะได้รสชาติกว่าตั้งหลายเท่า จริงไหม? หลังจากนั้นก็กลับไปที่โรงแรม เห็นนักร้องร้องเพลงเพราะดี บรรยายใน Lobby โรงแรมก็เป็นแบบ Open Air น่านั่งดีเลยที่เดียว มินีเลยชวนพี่ๆ นั่งฟัง แล้วก็คุยกันเรื่องงานของวันรุ่นขึ้นด้วย คุยกันเพลินเลย แถมขอให้นักร้องร้องเพลงที่มินีอยากฟังด้วยไง เลยยาวเลยค่ะ กว่าจะกลับไปที่ห้องก็เกือบเที่ยงคืนแล้ว

12 May 07

มินีตั้งนาฬิกาปลุกตอนตีห้าสิบห้านาที เพราะเราต้องไปรับนักบินที่โรงแรมตอนหกโมงครึ่ง เขาบอกว่าเขาพยายามจะให้เครื่องบินบินออกไปตอนแปดโมงเช้าให้ได้นะ เพราะเขาต้องบินไปจาการ์ต้าและต่อไปจนถึงออสเตรเลียค่ะ เราเลยไม่ได้กินข้าวเช้าเลย เพราะห้องอาหารเปิดหกโมงครึ่ง หิวนะเนี้ย แต่ก็เอาว่ะ เสร็จงานแล้วจะซัดให้เต็มที่เลย คอยดูสิ

มาถึงสนามบินเจ็ดโมงกว่า มินีก็พานักบินไปตรวจเอกสารต่างๆ แล้วก็ไปที่เครื่องกันเลยค่ะ

(มาทำงานไม่มีรูปเครื่องบินให้เพื่อนๆดู เดี๋ยวหาว่ามินีมาเที่ยว งั้นมาดูรูปกันเลยนะคะ)

ลำนี้เป็นลำแรกที่บินมาถึง และเป็นลำแรกที่บินออกไปค่ะ ลำนี้ Khun Tim เป็น Captain ค่ะ

ลำที่สอง Captain ชื่อ Khun Francis J.C. ค่ะ

Co-Pilot ชื่อ Khun Marty

ลำนี้ก็ตามไปติดๆ ค่ะ เฮ้อ!!!เสร็จงานซะทีนะ มินีเอ้ยยยยยย!!! หิวมากด้วย มินีกับพี่เลยออกไปหาอะไรกินกันก่อนที่จะเอารถที่เช่าไปคืน แล้วกลับมาเช็คอินที่สนามบิน เพื่อที่จะกลับมากรุงเทพฯ ซะที

เดินกันในสนามบินจนเจ้าหน้าที่การท่าจำหน้าได้ เพราะแปลกตา เราเองก็ไม่มี office ตั้งอยู่ที่นี่ แถมชื่อบริษัทก็ไม่คุ้นด้วย เลยเป็นจุดเด่น ใส่ยูนิฟอร์มเหมือนกัน 4 คนหิ้วอุปกรณ์ทำงานหากินกันเต็มมือ ทั้งไฟโบกเครื่อง เสื้อกันฝน เชือก ยังกับหน่วยกู้ภัยสึนามิยังไงยังงั้นเลยค่ะ มินีเองก็ถือเอกสารเต็มมือ Labtop อีกเครื่อง ได้ข่าวว่าใครไปภูเก็ตทางเครื่องบิน พยายามอย่าโหลดกระเป๋าที่มีของมีค่า เพราะจะหายบ่อยมาก มินีเลยไม่กล้าเสี่ยง

รอขึ้นเครื่องค่ะ แอบเช็คบล็อคหน่อยล่ะกัน เพื่อนๆ Exteen เป็นยังไงกัยบ้าง?อยู่โรงแรมต้องซื้อเน็ตชั่วโมงละสามร้อย ไม่ไหวค่ะ แพงมากๆๆ แต่ที่สนามบินเล่นฟรี เพราะมินีใช้AIS เขาเลยให้ User name กับ Password มา อิอิอิ เช็คเมล์เรื่องงานด้วยแหละ เพราะมินีต้องส่งเมล์บอกทางจาการ์ต้าเรื่องเวลาเครื่องที่บินออกไปด้วยเวลาบินออกไปเวลาไหน เพื่อที่เขาจะได้คำนวนเวลาเครื่องที่บินไปถึงที่นั้น และรอรับเครื่องต่อไป คืองานนี้เราต้องประสานกับทางปลายทางให้กับนักบินด้วยไง โชคดีไปค่ะ ที่ใช้เน็ตได้

ได้เวลาขึ้นเครื่องแล้ว พวกเราสี่คนนั่ง Business Class ค่ะ ไฮโซไหม? อิอิอิ

ดูเครื่องเล็กแล้ว มาดูเครื่องใหญ่กันบ้างดีกว่านะ!!!

เตรียม Take Off แล้วนะ

วู้ววววว บินแล้ว บินแล้ว

สวยเนอะ คิดถึงนราธิวาสเลย สนามบินอยู่ติดทะเลแบบนี้เหมือนกัน

Good Bye!! Phuket, See you!!!

จบทริปนี้ กลับกรุงเทพฯ ไข้ขึ้นเลย เหนื่อยค่ะ แต่ก็สนุกดี มินีสนุกกับงานอยู่แล้ว แล้วก็ได้ร่วมงานกับทีมที่เป็นมือโปร ช่วยเหลือกัน แค่นี้เราก็มีความสุขกับการทำงานแล้วแหละ

Entry นี้ยาวไปหน่อยนะค่ะ ตอนแรกจะเขียนแบบเป็นตอน แต่มินีกลัวว่าจะไม่มีเวลามานั่งเขียน เพราะวันที่ 17 ก็จะกลับบ้านที่ใต้ เลยตัดสินใจเขียนให้จบๆ เป็นทริปๆ ไปเลยดีกว่า เนอะ เพื่อนๆ จะเข้ามาอ่านครึ่งนึง แล้วค่อยกลับมาอ่านต่อก็ได้นะค่ะ มินีไม่ว่าอยู่แล้ว แต่สัญญานะว่าต้องอ่านให้จบ อิอิอิ เล่นแบบนี้เลย

มีความสุขมากๆ นะค่ะ