nonstop working @ phuket oh!!! my goodness!!!

posted on 22 Jun 2007 14:56 by minee in Flying

นับตั้งแต่วันที่ 16 มิถุนายน ที่ผ่านมา มินีลุยงานแบบ nonstop จนถึงวันนี้เลย...จำได้ว่ายังติดค้างเรื่องเครื่องบินแบบ Diamond กับเพื่อนๆ ที่มินีได้สัญญาว่าจะเอารายละเอียดมาให้เพื่อนๆ ได้ทราบกัน มินีเพิ่งได้รับอนุญาตจากเจ้าของเครื่องวันนี้นี่เองว่า มินีสามารถเอารูปและรายละเอียดต่างๆ ของเครื่องตัวนี้มาลงในบล็อคของมินีได้ มินีขอยกเรื่องนี้เป็น entry หน้านะค่ะ พร้อมๆ กับเครื่องบินแบบ Cirrus SR-20 ที่เพิ่งเดินทางมาส่งมอบเครื่องให้กับบริษัทของมินีเมื่อวันที่ 21 มิถุนายน นี้เอง ขอบอกว่าเป็นเครื่องที่เท่ แล้วก็หล่อมากๆๆ

18 June 2007

ออกเดินทางไปภูเก็ตตอนเที่ยงกว่าๆ ถึงสนามบินภูเก็ตประมาณบ่ายโมงนิดๆ ก็ต้องรีบทำงานเลย อย่างแรกที่ต้องไปทำคือขอบัตรผ่าน แล้วก็เช่ารถ คราวนี้ลูกเรือมาแค่สองคน เลยเช่ารถ Fortuner อืม..นั่งสบายดีแฮะ อยากได้ อยากได้!!! กำหนดการของเครื่องที่เราทำ Flight ให้นี้จะมาแลนด์ที่ภูเก็ตประมาณสามทุ่ม แต่สภาพอากาศที่อินเดียมันแย่มากๆๆ ดีเลย์ไปหลายชั่วโมงเลย มิหน่ำซ้ำ ที่ภูเก็ตพายุเข้าซะนี่ คราวนี้มินีกับพี่ๆ ยังกังวลเลยว่าเครื่องจะลงจอดที่สนามบินภูเก็ตได้ป่าว? กลัวว่าจะต้อง divert ลงที่สนามบินอื่นด้วยซ้ำ

ขับรถไปเช็คอินที่โรงแรมก่อน แล้วค่อยออกไปหาข้าวทาน มื้อเที่ยงของพวกเราได้กินจริงๆตอนประมาณบ่ายสามโมงกว่าๆ เกือบบ่ายสี่บ่าย เราทานกันที่ร้านแหลมหินซีฟู้ด

สะพานปลา ของสดจริงๆ

ลูกพี่มินีกำลังเลือกเมนูอาหาร ก็คนนี่แหละ หิวจนตาลาย อิอิอิ

เลือกแต่ซีฟู้ดทุกเมนูจาน แล้วก็ยังได้กินหอยชักตีนด้วยนะค่ะ หลังจากคราวที่แล้วพวกเราพลาดเมนูนี้ เพราะพี่ช่าง (พี่ทัช) ให้เราขับรถหลงในภูเก็ตตั้งสองชั่วโมงกว่า โกรธมาก!!! ลูกพี่มินีบอกว่า "เฮ้ย!! พี่ทัชไม่ผิดนะ ผิดที่เติมแก๊ซโซฮอล 5555 เล่นมุข ^^"

^^กินข้าวเสร็จ ก็นั่งดูปลาตีนกัดกันอ่ะ อิอิอิ ตลกดี^^

เที่ยวบินนี้ ทั้งมินีและพี่อีกสองคน รวมถึงเจ้าหน้าที่ของหอควบคุมการบินที่ภูเก็ตต่างก็ลุ้นกันว่าเครื่องจะลงจอดได้อย่างปลอดภัยหรือป่าว? เพราะพายุเข้ามา ลมแรงมาก แรงจนขนาดมินีและพี่นั่งรอบนรถ รถยังโคลงไปโคลงมา พวกเราตัดสินใจลงจากรถ แล้วไปยืนรอที่สถานีดับเพลิงในสนามบินแทน จากที่ดีเลย์ไปแล้วสามทุ่ม สี่ทุ่มก็แล้ว ยังไม่มีวี่แววที่จะได้ยินเสียงเครื่องบินลำที่เรารอเรียกหอควบคุมการบินเลย จนมาเวลาห้าทุ่มนิดๆ ได้ยินเสียงนักบินคนเก่งของเรา เรียกหอแล้ว "Phuket Tower...N352RA"มาแล้วเครื่องที่รอหอก็บอกกับนักบินว่าทัศนวิสัยการมองเห็นสนามบินมีแค่เพียง1.5 กิโล ซึ่งเครื่องบินที่จะทำการลงจอดนั้นถ้าทัศนวิสัยขนาดนี้ ไม่มีใครอยากจะลงแล้ว ถ้าจะลงก็จะต้องใช้ความระมัดระวัง และประสบการณ์ที่สูงมากลมในขณะนั้น 30 นอต ซึ่งตามหลักแล้วเครื่องบินจะไม่ทำการลงในขณะที่ลมแรงอย่างนี้ แต่คุณทิม นักบินที่มีประสบการณ์มากๆ ตัดสินใจที่จะลง โดยที่ไม่ขอไป divert สนามบินสำรองตามแผนการบินของเขา โดยที่หอคอยรายงานสภาพอากาศและทัศนวิสัยให้กับนักบินทุกๆ ระยะ มินีกับพี่ๆ ก็ยืนฟังแบบใจจดใจจ่อ ลูกพี่มินีบอกว่า คุณทิมมันบ้าดีเดือดดีจริงๆ ถ้าเป็นคนอื่นๆ คงตัดสินใจไปลงที่อื่นๆ แล้ว

วิธีการขอลงจอดของเครื่องนี้นั้น คุณทิมนักบินของเราขอบินไปตั้งลำโน้น 15 ไมล์ห่างจากสนามบิน (ปรกติแค่ 5 ไมล์เท่านั้น) แล้วค่อยๆๆ ลดระดับลง (มินีเล่าเหมือนบินเองยังไงอย่างงั้นเลย อิอิ) อืม!!! พวกเรายืนลุ้นกันตัวเปียกเหมือนลูกหมาตกน้ำเลย ฝนตกหนักตลอดเวลา สุดท้ายเครื่องก็บินลงได้อย่างปลอดภัย กว่าจะเสร็จงานคืนนั้นก็ปาเข้าไปตีหนึ่ง แต่ไม่วายที่พี่ๆ เขาอยากจะไปเที่ยว หลังขับรถไปส่งนักบินที่โรงแรมเรียบร้อย พวกเราก็มุ่งหน้าเข้าเมืองเพื่อไปเที่ยว พี่เขาพาไปนั่งฟังเพลง มีเวลาเที่ยวแค่ชั่วโมงกว่าๆ เอง ก็ OK อ่ะนะ ถือว่าคลายเครียดล่ะกัน ปรกติก็ไม่ได้เป็นคนเที่ยวเท่าไหร่หรอก ก็มันส์ดีน่ะ

19 June 2007

ก่อนลงไปทานอาหารเช้า ระหว่างรอพี่ๆ ที่ยังไม่ตื่น *_*

ทานอาหารเสร็จ กำลังจะเช็คเอาท์ โรงแรมเขาจัดภายในได้บรรยากาศดีมากๆ

ระหว่างทางที่จะไปสนามบิน และไปรับลูกเรือที่โรงแรม ฝนตกหนักตลอดทางเลย

คุณทิมเขาเห่อมากๆ เมื่อคราวที่มาทำ Flight ให้เขาเมื่อครั้งที่แล้ว เขาเห็นเสื้อของพวกเรา Collection ปี 2007 (Collection ที่เห็นในรูปนั้นแหละ) เขาบอกว่าสวย อยากได้ แล้วบอกว่าคราวหน้ามาทำ Flight ให้เขา อย่าลืมเอาเสื้อมาฝากให้เขาด้วยนะ ถ้าต้องซื้อก็ยอมจ่าย เจ้านายมินีใจดีค่ะ ให้ฟรีๆ เลยคนละตัว นักบินอีกคนข้างๆ เขาก็ได้เสื้อเหมือนกัน แต่เขาไม่เบอร์ 5 (บ้าเห่อ) เหมือนคุณทิมอ่ะ ^^

มาดูรูปเครื่องบินดีกว่าค่ะ เป็นแบบ Beechcraft 1900D จุผู้โดยสารได้ 19 คน

เห็นพี่ทัชในชุดกันฝนไหม? ทำงานจนรองเท้าเปียก ต้องเดินเท้าเปล่าเลย เหมือนไก่ไหมค่ะ? อิอิอิ เรื่องของเรื่องพี่เขากลัวเป็นฮ่องกงฟุต อิอิอิ

ส่วนด้านหน้าของเครื่อง

ตัวยาวดีมากเลย

มินีต้องนั่งอยู่บนรถ คอยขับรถให้พี่ๆ เขา เพราะมินีไม่มีเสื้อกันฝนค่ะ ขืนลงไปมินีต้องเปียกเป็นลูกหมาแน่ๆ

ภายในเครื่อง ใหม่เอี่ยมอ่องไปเลย

^^ขอนั่งหน่อยนะ อิอิ^^

กำลังหาเอกสารให้มินี แต่คุณทิมหายังไงก็หาไม่เจออ่ะ มินีเลยได้กาแฟกับโค้กกระป๋องมา 1 ถุงใหญ่ แถมขนมให้ด้วย ใจดีจริงๆๆ

^^Cockpit หรือห้องนักบิน^^

เครื่อง Taxi ออกไปแล้ว

วู้ วู้ บินไปแล้วค่ะ

งานเสร็จ เสร็จงานซะทีนะไปหาน้ำพริกกุ้งเสียบกินกันดีกว่า มินีกินเผื่อเพื่อนๆ ทุกคนแล้วนะค่ะ อร่อยมากๆ เลย แต่พอจะขึ้นเครื่องสิ ข้าศึกโจมตีไปหนึ่งรอบ

ส่วนของพี่ทัช น้องๆ ข้าศึกค่ะ โจมตีบนเครื่องขากลับมาดอนเมือง แล้วยังมีหน้ามาบอกกับมินีว่าพี่จะขอตดนะ โฮ้!! ไอ้เราก็นะ อยากจะถีบเขาไปไกลๆไม่เห็นว่าเราเป็นผู้หญิงเลยหรือไงอ่ะ ???เขาก็บอกว่าพี่ไม่ปล่อยออกมาหรอกจะให้มันไหลย้อนกลับ แหนะ !!! มีงี้ด้วย เดี๋ยวก็ท้องอืดตายหรอกพี่ อิอิอิ ขำกันใหญ่เลย 0_o

วันนี้ไม่ขอบอกรักใครนะค่ะ มินีขอบอกรักให้กับตัวเองล่ะกันค่ะ

ช่วงนี้ฝนตกอย่าลืมติดร่ม หรือเสื้อกันฝนนะค่ะ...แล้วเจอกันค่ะ