~Love To Be...Be In Love~

ไปสมุยมาค่ะ ออกจากดอนเมืองประมาณ 10:00 am เครื่องที่บินไปเป็นเครื่องแบบ Turboprob(แบบใบพัด 2 เครื่องยนต์) ใช้เวลาบินประมาณ 1:20 ชั่วโมงเอง ผู้โดยสารนั่งเงียบมาก ไม่ขออะไรเลย กินแต่น้ำแร่ไฮโซ Perrier อาหารเลยเหลือเยอะเลย

พูดถึงเรื่องอหารแล้วยังเจ็บใจโรงแรมแห่งนึง (ไม่ขอเอ่ยชื่อนะค่ะ) คือมินีสั่งอาหารจากโรงแรมนี้ทุกครั้ง เพราะเห็นว่าน่าจะมีคุณภาพดีกว่า แต่คราวนี้ ทำให้มินีผิดหวังมากๆ แขกวีไอพีของมินีเขาอยากกินผลไม้ไทย มินีก็สั่งทางโรงแรมนี้ไป แต่สิ่งที่เขาจัดมาให้คือ ผลไม้เน่า กลิ่นไม่ดีมากๆ แล้วงี้มินีจะเสริฟแขกมินีได้ไงอ่ะ ดีน่าที่แขกเขาอิ่มมาจากโรงแรมที่เขาพักมาก่อนที่จะมาขึ้นเครื่อง ไม่งั้นนะ ?? ไม่อยากนึกเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นอ่ะ

ผู้โดยสารก็น่ารักนะค่ะ เขาเป็นชาวแม็กซิกัน ดูพวกเขาจะตื่นเต้นกับการเที่ยวทริปนี้มากๆถามนู้นถามนี้ตลอดว่าสมุยมีอะไรบ้าง น่าสนใจยังไง เขานั่งดูแผนที่ แล้วก็ข้อมูลการเที่ยวตลอดตั้งแต่เครื่องขึ้น จนเครื่องลง เขาไปแบบครอบครัว ลูกชายเขาหล่อมากๆๆๆๆ แต่หยิ่งโครตๆๆๆ อายุประมาณมินีได้มั้งค่ะ(แอบดูอายุเขาจากพาสพอร์ต)ไอ้เราก็ยอมรับนะว่า"หล่อ" แต่เธอไม่ใช่เป็กฉัน ไม่ต้องทำเป็นหยิ่ง เดี๋ยวปัดดดด!! อย่ามาหยิ่งกับฉันนะย่ะ!!!!

เพื่อนๆ คง งง งง ว่าตกลงมินีไปบินเป็นแอร์หรืออะไร?? คือก็ไปทำหน้าที่นั้นด้วย แต่ก็ค่อยประสานงานให้ทั้งหมด แขกต้องการอะไร มินีค่อยประสานให้ทั้งหมด คือบริการทั้งบนเครื่อง แม้จะลงจากเครื่องแล้ว ก็ต้องคอยประสานงานให้จนจบทริปนี้ ถึงจะถือว่าหมดหน้าที่ของมินี คงจะต่างจากแอร์ทั่วๆ ไปที่ปฏิบัติงานบนเครื่องเท่านั้น เครื่องลงจอดเมื่อไหร่ หน้าที่ก็สิ้นสุดเดี๋ยวนั้น แต่มินีไม่ใช่อย่างนั้น นี้แหละคือความแตกต่างของการบินระหว่างบินแบบมีตารางกะบินแบบไม่มีตาราง Charter Flight

เข้าเรื่องกันต่อดีกว่า ด้วยความที่เจ้านายมินีต้องการสร้างความประทับใจให้กับแขกกลุ่มนี้ เพื่อที่เขาจะกลับมาใช่บริการเราอีก เจ้านายเลยให้มินีไปคิดเป็นการบ้านว่าจะทำอะไรให้เขาประทับใจ ณ ตอนนั้นก็มีเวลามากมายที่จะทำอะไรให้ดูตื่นตา เลยไปสั่งทำพวงมาลัยสวยๆ มอบให้กับแขกก่อนจะก้าวขึ้นเครื่อง ก็ดีนะค่ะ มินีสังเกตว่าแขกเขาสนใจ และพยายามจะดูว่าเขาทำกันยังไง ทำไมถึงได้ออกมาสวย พยายามถามใหญ่ว่ามันมีสื่อถึงอะไร ประมาณเนี้ย ก็บอกๆๆ เขาไป เขาก็ชอบนะ มีถามด้วยนะว่าเขาถือกันยังไง มินีเลยบอกให้คล้องข้อมือน่าจะดีกว่าพวกเขาด็ยิ้มกันค่ะ

พวงมาลัย...สวยเนอะ คนไทยเนี้ยก็เข้าใจคิดทำอะไรสวยๆจริงๆ เนี้ย

รถรับส่งผู้โดยสาร และลูกเรือ

อาคารเช็คอิน และเอ็กซ์เรย์กระเป๋า

อาคารที่พักผู้โดยสาร

รันเวย์ค่ะ

สนามบินที่สมุยเป็นสนามบินส่วนตัวของสายการบินบางกอกแอร์เวย์ สนามบินเขาเป็นอะไรที่ธรรมชาติมากๆ เลยค่ะ มินีชอบรถที่รับส่งผู้โดยสาร และลูกเรือมากๆ เพราะได้อารมณ์ทะเลดี

มาถึงสนามบินประมาณ 11:30 am หลังจากที่ส่งให้แขกขึ้นรถไปโรงแรมแล้ว มินีก็ยืนรอรถกับกลุ่มลูกเรือ เพื่อที่จะไปรีสอร์ทที่พักค่ะ ในกลุ่มลูกเรือ มินีเป็นหญิงคนเดียวอีกแล้ว ก็นะ ด้วยมีนิสัยออกจะแมนๆ นิดนึง เลยเข้ากับพวกเขาได้ง่าย...พี่ๆ เขาน่ารักดีค่ะ

stay at chaweng beach....

ไปถึงที่โรงแรมมินีเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วก็แอบนอนไปชั่วโมงกว่าๆ ไม่ได้เหนื่อยอะไรหรอกนะค่ะ แค่ง่วงนอนเฉยๆ เพราะตื่นเช้าไปหน่อยนึง อิอิอิ จะออกไปเดินเล่น แอบเห็นแดดยังเปรี้ยงเลย สีผิวมินีแดดชอบนักแล ตากแป็บนึงดำได้ที่เลยค่ะ ค่อยออกไปเดินตอนแดดร่มๆ หน่อยดีกว่า...หลังจากนั้นก็เดินออกไปหาซื้อ postcard ก่อนเลย ซื้อเสร็จ เลยหาร้านกาแฟนั่งเขียน postcard ซะเลยอยู่ไม่ไกลจากที่พักมากนัก

เนี้ยร้านในฝันเลย คิดไว้ว่า ถ้าไม่ทำงานด้านนี้แล้ว มินีจะเปิดร้านขนมเบเกอรี่กะกาแฟ

จัดการส่งให้เพื่อนๆๆ แล้วก็ตัวเองด้วย

อร่อยมากๆ ขนมยามบ่าย...

หลังจากส่ง postcard แล้ว มินีเลยเดินไปที่หาด รีสอร์ทที่พักอยู่ติดกับหาดเลยค่ะ เลยเดินเล่นซะหน่อยนะ..จะลงไปเล่นน้ำก็ไม่ได้ ก็เพราะเป็นวันนั้นของผู้หญิง และก็ไม่ค่อยสบายด้วยที่บ่นว่าเบื่อๆ ก็เหตุนี้แหละ ได้แต่ดูคนอื่นๆ เล่นน้ำ แอบถ่ายรูปแหม่มนอนอาบแดด no bra ด้วยนะ อิอิอิ แต่ไม่เห็นมีอะไรน่าดูเลย เพราะแบนเรียบเหมือนกระดานโต้คลื่นซะงั้น มินีเลยเฉยๆ อ่ะ เอ้าท์!!! อิอิอิ

ดูขำขำ..เห็นกันไหมเพื่อนๆๆ นอนอยู่นั้นไง

ทีนนนน น่าเกลียดอ่ะ *___*

my buddy...

มื้อค่ำของคืนแรกที่สมุย มินีก็นั่งกินที่รีสอร์ทนั้นแหละ กะจะไปกินคนเดียว พอเดินไปเจอกัปตันนั่งกินเบียร์อยู่แล้ว เขาเลยชวนมานั่งกินด้วยกัน มินีสั่งปลาย่างบาร์บีคิว แต่ปลามาช้ามากๆๆ ส่งสัยเพิ่งออกไปตก พอปลาถึงตรงหน้า กับกลายเป็นปลานึ่งซะงั้น!!! เลยกินมันอย่างนั้นแหละ เพราะหิว ไม่ได้ถ่ายรูปปลาไว้ก่อน แต่ถ่ายตอนกินหมดเกลี้ยง หุหุหุ ปลาหนึ่งตัวเบ้อเร้อ มินีกินคนเดียวหมดอ่ะ มื้อนี้กัปตันใจดีเลี้ยงมินีด้วย ขอบคุณมากๆๆ นะค่ะ...

บาร์บีคิวตรงไหนเนี้ย????

กินเสร็จก็ขึ้นไปดู cable tv บริดเจ็ท โจน ไดอารี่ 2 มาพอดีเลย เรื่องนี้แหละที่ทำให้มินีนึกอยากจะเขียนไดอารี่แบบมีชีวิตวาขึ้นมาบ้าง แต่ดูไม่จบเพราะเผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้เหมือนกัน ตื่นอีกที่ก็มีน้องเข้าโทรมาตอนตี 5 เพราะน้องเขาจะต้องเดินทางไปชุมพร จริงๆ มินีอยากไปทริปชุมพรมากว่าอ่ะ ไม่อยากมาเลยสมุย...

16 Aug, 07

ก็ยังไม่ได้ทำอะไรอยู่ดี รู้สึกเหมือนไข้จะขึ้น เลยเดินไปซื้อยามากินดัดไว้ก่อน แล้วก็มานอนต่อที่ห้อง วันนั้นอากาศไม่ค่อยดีด้วยครึ้มฟ้าครึ้มฝนนอนอยู่ห้องคงจะดีกว่า

เล่นกล้องซะ...

เริ่มเซ็งๆ แล้วค่ะ

เบื่อสุดๆ จะเล่นน้ำทะเลก็ไม่ได้ จะออกไปเที่ยวก็มั่วมานั่งกังวลเรื่องงาน กลัวเดี๋ยวแขกโทรมาจะเอานู้นนี้อีก เซ็งไหมล่ะค่ะ???? จะทำอะไรต้องมานั่งกังวล ไหนมินีต้องถามเขาว่าอาหารวันกลับจะทานอะไรกัน...บนเครื่อง ก็ต้องมาสั่งอาหารอีก...

แล้วอีกอย่างนะค่ะ มาเที่ยวทะเล แล้วอยู่คนเดียวโครตเหงาเลยค่ะ....มินีต้องมานั่งกิน ดูทีวีคนเดียว เดินคนเดียว อิจฉาคนที่มาเที่ยวกันหลายๆ คน หรือมากับครอบครัว มินีอยากเที่ยวแบบนั้นบ้างจัง...คงไม่เหงาเหมือนที่มินีเป็นแน่ๆๆ

ตอนเที่ยงเลยเดินออกไปเพื่อหาอะไรกิน แต่ส่วนมากมีอาหารทะเล มินีไม่อยากกินอาการทะเลแล้วอ่ะ จะหนีกุ้งด้วยไง ไม่ได้เอายาแก้แพ้มาด้วย กลัวจะแพ้หนักๆ เดี๋ยวจะแย่เอาได้ สุดท้ายมาลงเอ่ยที่ Mc แล้วก็นั่งเล่นที่สตาร์บัคอยู่ที่ถึงเย็นเลย เพราะเห็นว่าฝนใกล้ตกแล้ว ขากลับแอบซื้อ postcard เพิ่ม แล้วก็ได้ magnet รูปลิงเป็นของฝาก แต่แพงอ่ะ เลยถ่ายรูปให้เพื่อนๆ ดู เป็นของฝากล่ะกันนะค่ะ

ของฝากจากสมุย สำหรับเพื่อนๆ exteen นะค่ะ....

และแล้วฝนก็ตกจริงๆ ด้วย...จะไปไหนได้ล่ะ เลยนั่งกินข้าวเย็นต่อเลยที่รีสอร์ทนั้นแหละ นั่งคนเดียว มื้อนี้อร่อยดีค่ะ มินีสั่งสปาเก็ตตี้ค่ะ กับน้ำมะพร้าวปั่นอร่อยดีค่ะ กินหมดตามเคย *___*

ก่อนกิน น้ำมะพร้าวอร่อยมากๆๆ มีไอติมใส่ไปด้วย

หลังกิน

17 Aug, 07

ตื่นมาแต่เช้า เพราะเมื่อวานนอนเยอะมากๆๆ เลยรู้สึกสดชื่น ลงมากินอาหารเช้า มาเป็นคนแรกๆ เลยก็ว่าได้ หลังจากนันพี่ๆ ลูกเรือคนอื่นๆ ก็ทยอยมากินกัน เลยนั่งกิน แล้วคุยกัยบ้างนิดหน่อย มินีมีความรู้ว่าพวกเขาเกร็งๆ กันยังไงก็ไม่รู้ หรือว่ามินีเป็นผู้หญิงคนเดียวในกลุ่ม ไม่รู้สินะ...หลังจากกินเสร็จ ก็ขึ้นไปเตรียมจัดข้าวของกลับกรุงเทพเสียทีนะ คิดถึงคนไกล..จะแย่...

เวอร์ชั่นชุดทำงานค่ะ...หน้าแก่ไปหลายปีเลย T_T

,,,,

,,,,,

ตอนที่เครื่อง take off ไปนั้นมี turbulance แรงมากด้วย มินีกลัวมากเลย...ผู้โดยสารก็นั่งนิ่ง เครื่องสั่นมากๆ เกือบ 45 นาทีได้มั้ง มินีเห็นสัญญาณไฟรัดเข็มขัดยังเปิดอยู่ เลยไม่กล้าลุกจากที่นั่ง แต่ผู้โดยสารหิว เขาหันมาขออาหาร ไอ้เราก็นึกในใจไม่เห็นหรือไงว่าไฟยังไม่ดับอ่ะ ???? แต่ก็ต้องลุกอ่ะ เสริฟแบบทุลักทุเลมาก แต่เขาก็กินกันเยอะมากๆ สงสัยจะหิว??? นึกในใจ ความหิวสามารถทำให้คนหายกลัวได้จริงๆ มินีเองกินอะไรไม่ลงเลย กลัวมากๆๆ เครื่องตัวเล็ก แล้วสั่นแบบแรงๆ อ่ะ

ตอนที่เจอ turbulance แรงๆ มินียังอุตส่าห์ถ่ายรูปได้อ่ะ สุดยอดของความกลัว....สังเกตดูสิ บินเข้าไปในเมฆตลอด 40 นาทีอ่ะ

ฟ้าเริ่มใส ค่อยยังชั่วหน่อย...

ยาวจัง เอนทรี่นี้!! รักทุกคนนะค่ะ....

ปล. ถ้าจะไปเที่ยวทะเล อย่าได้ไปคนเดียว เดี๋ยวจะเป็นโรคขี้เหงาแบบไม่รู้ตัว

edit @ 4 Nov 2007 11:11:03 by Flyaway by Minee