~Love To Be...Be In Love~

@ My Home Town @

~Restrict Area~

เห็นเขียนหัวข้อแบบนี้ มีหลายคนเขาถามกันว่า ไม่กลัวว่าคนอื่นๆ จะมองว่าจังหวัดที่เป็นบ้านเกิดของตัวเองเป็นเขตพื้นที่ที่น่ากลัวหรอ? จริงๆ แล้ว ต่างคนต่างรู้ๆ กันอยู่ ข่าวสารบ้านเมืองก็ออกมากันโครมๆ ว่าเป็นอย่างนู้น อย่างนี้ ต่างๆ นานา ใครๆ ที่ได้รับข่าวสารแบบนั้น ใครๆ ก็กลัวกันทั้งนั้น แต่มินีไม่กลัว ไม่คิดที่จะกลัว บ้านเกิดเรานี่เนอะ สุดท้าย ท้ายสุด เราก็คงต้องใช้ชีวิตที่นั้น ครอบครัวเราอยู่ที่นั้นหนิ

ถ้าถามตอนนี้ ต้องการอะไรมากที่สุด ก็คงต้องการให้ความสงบสุขกลับคืนสู่แผ่นดินไทยดั่งเดิม นั้นก็หมายถึง ชีวิต และความปลอดภัยของคนในครอบครัวเราที่อยู่ที่นั้นด้วย จะมีอะไรให้หวัง แล้วต้องการไปมากว่านี้ คงไม่มีอีกแล้ว ปัจจุบันนี้ กลับบ้านไป เหมือนไปประเทศโลกที่สาม มีทหารเดินเต็มบ้าน พร้อมอาวุธครบมือ ดูแล้ว น่ากลัว และก็หดหู่ยิ่งนัก แต่จะทำไงได้ เข้าใจว่าเหล่าทหารที่มา ก็เพื่อดูแลความสงบสุขให้กับเราๆ ทั้งนั้น

งั้นก็ขอให้ทุกคน ทุกฝ่าย ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด อยู่บนพื้นฐานความถูกต้อง ความสงบสุขคงจะกลับสู่ แผ่นดิน ถิ่นมาตุภูติของมินี และของคนไทยทุกๆ คนโดยเร็ววัน มินีหวังเป็นอย่างนั้นค่ะ

แหม!! วันนี้เข้าโหมดออกแนวเครียด ดูเป็นโปลิติ้ค โปลิติค อิอิอิ เรื่องของเรื่อง คือมินีกลับไปเยี่ยมบ้านที่ใต้ พอดีที่บ้านจัดงานบุญตามพิธีศาสนาอิสลาม ศาสนาที่มินีนับถือค่ะ มีสองงาน คือ งานเมาลิค เป็นงานบุญที่จัดขึ้นเพื่อสรรเสริญท่านศาสดานบีมูฮัมหมัดเนื่องเป็นเดือนเกิดของท่าน และงานเข้าสุนัต (สุ-หนัด) ของหลานชายมินี

มุมความรู้

สุนัต (สุ-หนัด) หรือ สุนนะฮฺ คือ การขริบหนังหุ้มปลายอวัยวะเพศชาย เป็นคำที่ยืมจากภาษามลายู ซูนัต ซึ่งมีความหมายเดียวกัน ยืมมาจากภาษาอาหรับ ซุนนะหฺ แปลว่า แนวทางศาสนทูต

บ่อยครั้งที่เรียกว่า เข้าสุนัต ซึ่งเป็นการยืมจากคำแรกของวลี มาซุก ญาวี (แปลว่า เข้าญาวี)ในภาษามลายู หมายถึง เข้า(ศาสนาของ)คนญาวี(มลายูมุสลิม) ด้วยการขริบหนังที่ปลายอวัยวะเพศ

การขริบหนังอวัยวเพศชายเป็นประเพณีของชาวมุสลิม ชาวยิว และชาวคริสต์บางนิกาย เช่นเดียวกับเผ่าหลายเผ่าในแอฟริกา ผู้ที่นับถือศาสนาอื่นนิยมขริบเนื่องจากเหตุผลทางสุขภาพ

ประโยชน์ของสุนัต

การขลิบหนังหุ้มปลายอวัยวะเพศชายช่วยลดโรคติดต่อทางเพศ ล่าสุดมีการวิจัยพบว่า ผู้ที่ทำสุนัตแล้วสามารถลดการติดเอดส์ได้ถึง 60 เปอร์เซ็นต์ องค์การ WHO และ UN Aids ได้แนะนำให้ผู้คนในประเทศที่มีผู้ติดเอดส์มาก ขลิบปลายหนังอวัยวะเพศ

อ้างอิง http://wikipedia.org 

28 March 2008

เดินทางกลับถึงนราธิวาสประมาณเที่ยงกว่าๆ เครื่องหางแดงดีเลย์ตามเคย เลี่ยงไม่ได้ค่ะ เพราะมีสายการบินเดียวที่บินตรงจากกรุงเทพฯ-นราธิวาส มาถึงบ้านก็ลงมือช่วยจัดเตรียมงานเลย คุณพี่สะใภ้ให้ช่วยหั่นผักทำสลัดแขก อิอิ ได้ทีเลย งานง่ายๆๆ ทำได้สบายอยู่แล้ว แต่ถ้าจะให้ไปช่วยทำกับข้าวพวกแกงๆๆ ไรเนี้ย มินีขอบาย เพราะทำไม่เป็น ไม่ค่อยช่วยกินด้วย

รูปนี้ อย่างคิดว่าเป็นการนัดประชุมเพื่อปฏิบัติการอะไรหรอกนะค่ะ ทุกคนที่มางานนี้ มาช่วยอ่านคัมภีร์ สรรเสริญพระผู้เป็นเจ้าและท่านศาสดาของเรา มาด้วยใจจริงๆ ค่ะ งานวันนั้นประมาณเกือบสองร้อยคนได้มั้ง....

แผนกจัดเตรียมอาหารค่ะ พร้อมเสริฟแล้ว

การรับประทานอาหาร (เขียนซะเพราะเชียว!!) ในงานบุญของทางใต้โดยส่วนมากแล้ว เราจะนั่งทานกับพื้น จัดเตรียมอาหารลงถาด (แต่ใส่จานนะค่ะ) บางคนเคยเห็นการรับประทานกันในถาดเลย คืออาหารทุกอย่างอยู่ในถาด ไม่มีจาน แล้วก็นั่งล้อมกินกัน นั้นก็เป็นอีกวิธีหนึ่ง แต่ที่บ้านมินีไม่ได้ทานแบบนั้น

แผนกสลัดค่ะ แต่เป็นสลัดแขกนะค่ะ

หน้าตาเป็นเช่นนี้แล น่ากินไหม? เดี๋ยวไว้มีโอกาสทำทานเอง แล้วจะมาบอกสูตรนะค่ะ

กว่างานจะเสร็จ แขกคนสุดท้ายที่มาในงานก็ว่า 3 ทุ่มแล้ว มินีล้างจานจนหมดแรงเลย จริงๆ ก็มีคนช่วยล้าง แต่จานมันเยอะมากๆ สงสารเขาเหมือนกัน อีกอย่างมันก็เป็นงานบ้านเรา เลยลงมือช่วยด้วย พูดกับคุณแม่ว่า "ดีเนอะ ให้เราซื้อตั๋วเครื่องบินไปกลับที่แพงกว่าไปสิงค์โปร์ เพื่อมาล้างจานอย่างเดียว" คุณแม่ทำตาเขียวใส่มินีเลย" ฮ่า ฮ่า ฮ่า

สภาพที่หมดแรงในคืนนั้น

29 March 2008

มินีไปเยี่ยมยายที่ต่างอำเภอ แล้วช่วงเย็นๆ เราไปเที่ยวทะเลอ่าวมะนาว ชื่อเหมือนอ่าวมะนาวที่ประจวบฯ เลยเนอะ อิอิอิ อ่าวมะนาวที่มินีว่านี้อยู่ใกล้กับตำหนักทักษิณราชนิเวช ที่ประทับของในหลวง และสมเด็จพระราชินีช่วงที่พระองค์ท่านเสด็จมาใต้ มินียังไม่เคยได้เข้าไปสักที เห็นเขาว่ากันว่าอนุญาตให้เข้าชมวังได้ แต่เป็นช่วงที่พระองค์ท่านไม่อยู่เท่านั้น ไว้มีโอกาสนะค่ะ มินีจะเข้าไปเที่ยวชมค่ะ

เจ้าหลานตัวดี เดินทางไปเยี่ยมยายกับมินีด้วย ชื่อน้องอัสมี่

on the way to my grandma's home

โหมด ตัวเมืองนราฯ

ร้านค้าในต้วเมือง

ส่วนตรงนี้ เป็นที่พักผ่อนสำหรับคนนราฯ ยามเย็น อากาศดี แต่ถ้าเป็นช่วงงานของดีเมืองนราฯ แล้ว ที่ตรงนี้ จะเป็นที่สำหรับคนมาดูการแข่งขันเรือกอและ สมเด็จพระราชินีก็เสด็จมาทอดพระเนตรการแข่งขันด้วยนะค่ะ

เข้าสู่ตัวอำเภอจะแนะ ต. ตันหยงมัส แห่งลองกองที่ขึ้นชื่อ

รถไฟขบวนนี้ เป็นขบวนที่มินีเคยนั่งบ่อยๆ สมัยที่ยังเรียนหนังสือ ใช้เวลาในการนั่งประมาณ 18-19 ชั่วโมง จากสถานีตันหยงมัส-หัวลำโพง เหมือนนั่งไปเมกาเลยเนอะ อิอิอิ นานจัด!!

ตกเย็น หลังจากที่กลับมาจากบ้านยาย สงสัยจะยังเหนื่อยกับงานเมื่อวาน เลยหลับยาวถึง 5 โมง ตกใจตื่นเกือบลืมไปเลยว่าจะออกไปเที่ยวทะเลอ่าวมะนาวกัน ไปถึงก็เย็นมากแล้ว อยู่ได้ไม่นาน แต่ได้ไปบ้านของเพื่อนพ่อ พอดีเขาเปิดทำโรงงานผลิตผ้าบาติก เลยเข้าไปชมซะหน่อย ได้ลองขีดๆ เขียนๆ ผ้าบาติกด้วย สนุกดีค่ะ

อุทยานแห่งชาติซะด้วย

ดูเหงาๆ จัง!!!

ผ้าบาติก Made to order ค่ะ

สนุกดีค่ะ

ท่าทางได้เลยนะเนี้ย

เจ้าของบ้านใจดีมากๆ ให้มินีมาฟรีๆ ผืนหนึ่งอ่ะ ตั้งหลายตังค์อยู่นะ ขอบคุณมากๆๆ สีสวยดี อิอิอิ

สินค้าของเขาเป็น OTOP ระดับต้นๆ เลยด้วย เยี่ยมๆๆ ของดีๆๆ อย่างนี้ต้องโฆษณา...

ช่วงค่ำๆ พี่ชายที่แสนน่ารัก พาเราไปกินข้าวนอกบ้านกัน เจ้าหลานแสนซนก็ไปด้วย

ตัวป่วน ตลอดงาน ซนมากๆๆ ชื่อน้องฮาคิม

พี่ชายของมินี หล่อป่าว??? อิอิอิ

30 March 2008

และแล้วก็ได้เวลากลับกรุงเทพฯ เศร้าอีกแล้ว...แต่ก็ต้องกลับมาทำหน้าที่ของตัวเอง

ซนไหมล่ะ?

กว่าจะจับมาถ่ายรูปได้นะ เล่นเอาเหนื่อยเลย...

มีเรื่องจะเมาท์ค่ะ เอิ๊กๆๆ ระหว่างที่อยู่ที่บ้าน เพื่อนพ่อเขาเห็นมินียังโสด เลยหวังดีหาแฟนให้ แนะนำอยู่นู้น อย่างนี้ มินีไม่เคยเห็นหน้า ไม่รู้จัก ไม่ชอบอะไรสไตล์แบบนี้ด้วยไง...เลยบอกปฏิเสธไป (หยิ่งนะเนี้ย...จะขึ้นคานอยู่แล้ว) ที่ปฏิเสธไปเพราะไม่แซบคร้าบบบบบ...หุหุหุ 555+

เอนทรีหน้าจะมาเอา minee tube ตามคำแนะนำของพี่ Roger มาให้ชมกันนะค่ะ อิอิอิ

Love ya...!!!! Flyaway By Minee...