4 สิงหาคม 2552
วันนี้เมื่อปีที่แล้ว มินีคงยุ่งกับการต้อนรับแขกที่มาร่วมงานแต่งงานของมินี
"วันนี้เป็นวันครบรอบแต่งงานค่ะ"
เมื่อคืนก็ได้รับ SMS จากคุณอลันว่า "ครบรอบ 1 ปี รักมากมาย" เห็นข้อความก็ปลื้มแล้ว ถึงแม้ว่าจะไม่ได้อยู่ด้วยกันในวันวันนี้ แอบเสียใจเหมือนกันที่ไม่ได้มีโอกาสไปฉลองด้วยกัน แต่ก็เข้าใจ ทำใจไว้แล้ว
1 ปีที่ผ่านมา มีทั้งสุขและทุกข์ แต่เราก็ฝ่ามันมาได้ด้วยกัน ดูแลซึ่งกันและกันมา บางทีที่เราไม่เข้าใจกัน แต่เราก็หันหน้าคุยกัน แก้ปัญหาให้มันผ่านพ้นไป ที่เคยทำอะไรแย่ๆ ในปีที่ผ่านมา สัญญาว่าจะไม่ให้เกิดขึ้นอีก
ถ้าจะย้อนไปเมื่อ 6 ปีที่แล้ว ที่เรามีโอกาสพบกัน มินีขอเล่าย้อนความเป็นมาว่าเรารู้จักกันได้ยังไง?
จริงๆ แล้วคุณอลันเป็นเพื่อนรุ่นพี่ตั้งแต่สมัยเรียนอนุบาลเด็กเล็กเลยนะค่ะ แต่เราต่างไม่เคยคุยกัน หรือแม้แต่มองหน้าเขาเลย (คุณอลันมาเฉลยที่หลังว่า มินีไม่มีอะไรสะดุดตา คือถ้าพูดตรงๆ คือ ไม่สวยเลย) อืมมม!! จนมินีเรียนจบโรงเรียนประจำจังหวัดชั้นมัธยมปลาย มินีขึ้นมาเรียนป.ตรีที่ม.รามฯ ซึ่งตัวเขาเองเรียนที่ม.ลาดกระบัง แล้วก็เรียนม.รามไปด้วย คุณอลันบอกว่าเคยเจอมินีบ้างที่มหาลัย แต่ก็ไม่ได้มีโอกาสคุยกัน เพราะเหตุผลเดิม อิอิ
แต่พอมินีเรียนจบ มีโอกาสทำงานที่สนามบินดอนเมือง ตอนนั้นน่าจะเป็นปี 2546 มินีเพิ่งผิดหวังกับรักครั้งแรกที่เจ็บปวดที่สุด แล้วก็ไม่คิดจะมองใครอีกเลย อยู่ๆ มินีก็มีโอกาสได้เจอคุณอลันในงานรับปริญญาของเพื่อนพี่สาวมินี ซึ่งก็เป็นเพื่อนของคุณลันด้วย ตอนนั้น รู้สึกได้ว่ามีคนมองๆ เรานะ (สงสัยเริ่มจะเห็นความสวยของเราบ้าง) แต่มินีก็เฉยๆ แล้วคุณอลันก็แอบไปขอเบอร์มือถือของมินีกับเพื่อนพี่สาว แต่เขาก็ยังไม่โทรมาหานะค่ะ จนมินีลืมไปเลยว่าเคยเจอเขา ผ่านไปเกือบ 1 เดือน มี SMS แปลกๆ ส่งมาเป็นภาษาอังกฤษว่า "If you ask me, what I wanna do right now? My answer is "wanna to talk with you" เป็น SMS ที่อ่านแล้วรู้สึกว่าทำไมถึงได้ส่งอะไรได้เชยโครตๆๆ แอบขำกับ SMS นี้ทุกครั้งที่เปิดอ่าน มินีเองยังเก็บ SMS นั้นอยู่เลย อิอิ ตลกมาก แล้วเขาก็ไม่ลงชื่อหรืออะไรเลย จนเขาโทรมาหา แล้วก็เฉลยให้มินีรู้ว่าเป็นเขา
ภูมิใจอย่างหนึ่งที่เขาบอกว่า "เขาไม่เคยจีบผู้หญิงมาก่อน มีมินีเป็นคนแรก" นี่เราเป็นหนูทดลองหรือนี่? 55+
"ร่วมงานที่บริษัทเดียวกันครั้งแรก"
หลังจากนั้นเราสองคนก็มีโอกาสร่วมงานที่บริษัทเดียวกันเป็นครั้งแรก โดยที่เขาอยู่ฝ่าย IT แต่มินีก็ทำด้าน Operation ถึงแม้ว่าเราจะได้ร่วมงานกันในช่วงระยะเวลาสั้นๆ (บริษัทเจ๊งค่ะ) แต่ก็ทำให้เราสองคนได้เรียนรู้ และรู้จักกันมากขึ้น
มินีโครตแมนเลย (โปรดดูผ่านๆ ไปเลยนะค่ะ) อิอิอิ
หลังจากที่บริษัทปิดตัวลง พวกเราก็ต่างแยกย้ายหางานทำ มินีได้งานที่ Royal (ปัจจุบันที่ทำอยู่) แต่คุณอลันก็ยังทำเป็นฟรีแลนไปเรื่อย จนเขาได้งานที่บริษัทต่างชาติแห่งหนึ่ง
นับตั้งแต่มินีทำงานที่ Royal อย่างที่รู้ๆ กัน งานเยอะ แล้วก็มีโอกาสได้เรียนรู้งานใหม่ๆ ไปนู้น ไปนี่บ่อย ความสัมพันธ์ของเราเริ่มห่าง บวกกับเราสองคนมีปัญหาด้านครอบครัวที่ไม่เข้าใจกัน เลยทำให้มินีตัดสินใจห่างจากเขา เป็นแค่เพื่อนที่ดีต่อกัน แต่ในขณะนั้น เขาไม่เคยคิดว่ามินีเป็นเพื่อน เวลามินีไปไหนกับใคร(เพื่อน) เขาจะคอยเป็นห่วง คอยเตือน เราก็รู้สึกอึดอัด มินีใช้คำพูดแรงๆ ที่ทำลายความรู้สึกเขามามาก เป็นเพราะเราไม่ได้คิดว่าเขาเป็นเหมือนเมื่อก่อนไง (ยังรู้สึกผิดถึงตอนนี้)
"ชาวไทยแอร์ชาร์ตเตอร์"
ระหว่างนั้นมีหนุ่มไทย ฝรั่งเข้ามาในชีวิต แต่มินีก็ไม่ได้คิดว่านั้นคือสิ่งที่เราต้องการที่สุด เขาแตกต่างกับเรามาก..แล้วคุณอลันเขาจะไม่ชอบมากๆ ที่มีชาวต่างชาติมาเกี่ยวข้อง เป็นเดือดเป็นร้อน คอยรายงานทางบ้านมินีตลอดเวลา ทำให้บางทีรู้สึกรำคาญ แต่ก็รู้ว่าสิ่งที่เขาทำไป เขาเป็นห่วงเรา แต่มากไปนิดนึง...
"รูปถ่ายครั้งแรกที่พาเขาไปเปิดตัวให้พ่อแม่รู้จัก"
กว่าจะผ่านจุดนั้นมาได้ และแล้วเดือนพฤษภาคม 2551 ทางผู้ใหญ่ฝ่ายคุณอลันเข้ามาสู่ขอ แล้วต้องการให้เราสองคนแต่งงานกันเดือนหน้าคือเดือน มิถุนายน 2551 เร็วมากๆ ทางบ้านของมินีเลยขอถามมินีก่อน มินียังไม่พร้อม (ตอบแบบดารา) มันเร็วมากไง ขอเป็นต้นปี 2552 ได้มั้ย? แต่ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายมองว่านานไปแล้ว จะรออะไรอีก เลยยอมเลื่อนงานแต่ง และลงเอยวันที่ 4 สิงหาคม 2551
มินีไม่ได้ตื่นเต้นกับงานแต่งนี้เท่าที่ควร ไม่ใช่ว่าเราไม่อยากแต่งกับเขานะ แต่ด้วยความที่มีเวลาเตรียมตัวน้อยมาก มินีจัดการแค่ชุดใส่วันแต่ง แล้วก็การ์ดเชิญที่ทำขึ้นเองกับอลัน แล้วก็ไปเลือกของชำร่วย แค่นั้น ที่เหลือทางบ้านมินีจัดการให้หมด
หยิ่งชะมัด รูปนี้!!!
นอกเรื่อง ขอเมาท์เรื่องคุณอลันหน่อยนะค่ะ
เขาเป็นคนเงียบ พูดน้อย ใครว่าอะไรยิ้มตลอดเวลา แต่ดื้อมาก ไม่มีใครรู้ว่าเขาเป็นคนดื้อ แล้วก็เอาแต่ใจมากๆ เวลามินีพูดกับเขาแบบมีเหตุผลหน่อย ใครๆ จะมองว่ามินีแรง ไม่มีใคเข้าข้างเลย ผิดตลอด มินีผิดเต็มๆ คนเดียว เขาถึงได้บอกว่า นิ่งๆไว้เป็นดีที่สุด...อิอิอิ
และแล้ววันนี้ก็มาถึง วันที่เราสองคนได้ใช้ชีวิตร่วมกัน
ไปไหนมาไหนด้วยกัน
มีเวลาได้อยู่ด้วยกัน ถึงแม้ว่าตอนนี้ เรายังไม่สามารถอยู่ด้วยกันด้วยเรื่องหน้าที่การงาน
จะวันไหนๆ จะบันทึกไว้ว่า
"เราจะรักกันตลอดไป"
ขอให้มีความสุข รักกันมากๆ
มีสองปี สามปี สิบปี ยี่สิบปี สามสิบ สี่สิบด้วยกันตลอดไปจ๊ะ
อ่านเรื่องราวความรักละ ยิ้มเลย..น่ารักกันมากๆ..
ในที่สุด คุณอลันก็หลงรักสาวน้อยของเรา..อิอิ
คิดถึงเสมอๆๆนะจ๊ะ
ปล.เพลงเวอร์ชั่นนี้เพราะจัง..
#1 By oattoto @ diaryclub ^^ (82.143.197.60) on 2009-08-05 02:56